Góðar minningar !

Þó ég velji það að lifa í núinu og vinni í því statt og stöðugt að láta ekki fortíðardrauga draga mig niður, hvað þá áhyggjur af því sem ekki er komið þá þykir mér ljúft á stundum að ylja mér við góðar minningar.

Ein af þeim er Noregsferðin sem ég fór með mömmu, pabba, Sóla, Áslaugu og góðu vinafólki þegar ég var sex ára.

Siglingin með gamla Smyrli var þvílíkt ævintýri. Mér þótti lítið til Færeyja koma enda var þar þokusuddi og rigning auk þess sem máfsskratta tókst næstum því að skíta á hausinn á mér. Það þótti mér mjög móðgandi.

Aksturinn um Noreg í hitanum, syngjandi Mannakorn í aftursætinu, að busla í stöðuvötnum og sjó, snæða nesti utan í vegkanti og drekka Sóló, tína jarðarber á jarðarberjaakri, klappa froski og leika við Trixí labrador hjá fólki þar sem við tjölduðum, sjá konungshöllina í Osló, fara upp í Hollmenkollen, upp á Flöjen (vantar rétta ö-ið) í Bergen, sjá tröll Norðmanna, keyra í gegnum jarðgöng, upplifa ótrúlegustu rigningu og hita og sól sem ég hafði aldrei upplifað áður.

Ég var bara sex ára og auðvitað eru minningarnar mikið tengdar þeim myndum sem voru teknar. Þetta eru skamt skýrar minningar og einar af þeim allra bestu í bankanum mínum.

Ég man líka ýmislegt sem ekki var fest á filmu eins og hvað leðursætin í Peugot-inum okkar voru brennandi heit,  smá árekstra á milli okkar Sólmundar þar sem ég fékk skammir fyrir og hvað mér þótti ógeðfellt að pissa í klósettið í sumarbústaðnum á fjallinu með engu vatni en sagi í staðinn.  Merkilegt þótti mér þegar íslenski fáninn var dreginn að hún í bústaðnum á fjallinu og blakti meðan við dvöldum þar o.s.frv. Ég missti næstum augun á einu tjaldstæðinu þegar rauðhærð kona kom inn á klósettið í baðslopp, smellti sér svo úr honum, stóð kviknakin fyrir framan spegilinn og þvoði sér. Þetta hafði ég aldrei séð áður og fór alveg í flækju. 

Ég man líka hvað ég hlakkaði til að koma heim og fara að hjóla. Ég var nýbúin að læra að hjóla þegar við fórum út og þörfin orðin mikil eftir þriggja vikna pásu.  

Sigurjón og Stína sitja nú við að skanna inn slidesmyndir frá mömmu og pabba og kann ég þeim miklar þakkir fyrir það.

Þessi hér sem ég hafði ekki séð í meira en áratug kveikti á miklu úr minningabankanum. Ég man svo vel hvað steinarnir voru heitir og við vorum gjörsamlega að bráðna úr hita. 

 

 Góður ylur af þessari minningu og mikið er ég lánsöm og þakklát að góðu minningarnar úr minni æsku eru langt um fleiri en þær erfiðu.  Það eru ekki allir svo heppnir. 

 

Bóndadagur taka fjögur......

 

Vá þetta ætlar að verða erfið fæðing.  Ég er búin að gera nokkrar tilraunir við að skeyta Word skjali inn í textann á færslunni sem ég var að skrifa en alltaf hverfur hún.

Ég er í nokkrum útgáfum búin að endurskrifa hvað ég er veik fyrir hákarli, að ég ætli að elda lasange á morgun fyrir bóndann minn og annað heimilisfólk og að ég hafi rekist á þessa uppskrift sem mér þykir spennandi og ég ætla að útfæra eftir innihaldi ísskápsins hjá mér þar sem ég komst ekki í búð á Rfj. í dag. 

Þetta var stutta útgáfan og þetta virðist ætla að takst í þetta sinn.  

Njótið  

 

 

Lúxus hollustu lasagna frá Hreyfingu
 
Uppskriftin er fyrir 8 manns

150g nauta og lambahakk
handfylli spergilkál
6-8 kirsuberjatómatar
5 hvítlauksrif
1 rauðlaukur
2 handfylli spínat
Stór gul paprika, skorin i sneiðar
2 blaðlaukar,skornir í sneiðar og svo til hálfs
3 krukkur Toscana pastasósa (fæst í Krónunni)
nýmalaður svartur pipar
Best á allt Pottagaldrakrydd
Ítölsk hvitlauksblanda Pottagaldrakrydd
rifinn ostur
lasagna blöð

Saxa lauk og hvítlauk og steikja á pönnu með hakki.
Blanda út í spergilkáli, tómötum og blaðlauk, steikja létt í smá stund.
Hella úr 3 krukkum pastasósu saman við. Krydda með salti og pipar.
Láta malla í 5-6 mín.
Setja í ofnfast fat, fyrst lag af grænmetissósunni, lasagne blöð yfir og svo aftur lag af sósu og aftur lasagneblöð og aftur sósu. Raða ofan á papriku og spínati og krydda með Ítölsku hvítlauksblöndunni. Baka í ofni i 25 mín.
Setja rifinn ost yfir og Best á allt krydd og baka í 5 mín í viðbót.
Berið fram með grófu brauði, gjarnan með hvítlauksolíu og ristuðu í ofni. 

Nýtt ár !

Nýtt ár markar alltaf ákveðin tímamót.

 Við lítum yfir árið sem var að líða og gerum nokkurs konar úttekt á því hvernig árið var.Svo er litið fram á við og spá í hvernig við viljum hafa næsta ár.

Í nokkur ár hef ég sest niður í kringum áramót og sett mér markmið fyrir nýja árið. Stundum geri ég það í lok árs, stundum er hitt árið aðeins byrjað en það kemur ekki að sök, bara það að setjast niður og láta hugann flæða og setja orkuna af stað.

Svo skoða ég markmið síðasta árs, sum náðust fljótt, sum alls ekki og á öðrum missti ég áhuga á miðri leið og breytti um stefnu.

Mér hefur aldrei tekist að vera dugleg að endurskrifa markmiðin eða vera með þau í sífelldri endurskoðun en þegar upp er staðið er ég yfirleitt sátt við árið mitt.

Ég er mjög sátt við árið 2011. Það var mér og fjölskyldunni gjöfult í góðum samverustundum hér heima og út um víðan völl. Við fengum lítinn gullmola í fjölskylduna og fengum nýtt hlutverk sem afi og amma, bara dásamlegt. Allir voru nokkuð hraustir og engin meiriháttar áföll dundu á okkur.

Þessi atriði eru mér mjög dýrmæt og vega þungt. Ég er þess fullviss að árið sem er nýbyrjað verði rosalega gjöfult.

Ártalið eitt og sér ber það með sér, 2012, tólf, ég er fædd tólfta feb. og hef alltaf haft þessa tölu sem eina af minni uppáhalds.

Þetta verður fjölskylduár og við ætlum að þeysast um víðan völl á fótboltamót með gamla tjaldið í skottinu þar sem tjaldvagn eða einhvers konar hýsi er ekki enn komið á fjárlögin, dytta að húsinu áður en það hrynur, ganga á nokkur fjöll, taka til hendinni í Fögruhlíð og njóta þess að vera til sama hvað tilveran býður upp á. Ég ætla að hafa árið 2012 nákvæmlega eins og ég vil hafa það.

Gleðilegt ár !!  

Jólakveðjan árið 2011

Ritað í Jóla(Hóla)landi 18 um miðja aðventu 2011

 

Þegar aðventan er rúmlega hálfnuð sér húsfreyjan í Hólalandinu að ekki verði lengur beðið með að koma jólapistlinum á prent svo hann berist til flestra áður en jólin verða liðin. Árið 2011 hefur leikið okkur blíðum höndum og engar stórfenglegar breytingar orðið á okkar högum.

Börnin stækka eins og þeim sé borgað fyrir það og miðað við hraðann eru þau á góðu tímakaupi. Dýrunn er orðin svotil jafn há Friðrik þó eitt og hálft ár skilji á milli og hann réttlætir það með því að „stelpur byrji oft á undan strákum að stækka“.

Mjög margt hefur á daga okkar drifið og nokkuð ljóst að það er sjaldan lognmolla á okkar vígstöðvum og alltaf eitthvað framundan. Börnin stunda námið sitt vel og standa vel á þeim vígstöðvum. Þau stunda sitt hljóðfæranám, Dýrunn á píanó og Friðrik á gítar (grípur í bassa ef á þarf að halda í skólahljómsveitum). Í þessum töluðu orðum eru bara tveir tímar í jólatónleika tónlistarskólans og þar spreytir Friðrik sig í sjö tónlistaratriðum, einn og með hljómsveitum (gítar, bassi + söngur). Dýrunn spilar þrjú lög og hefur æft mikið síðustu daga. Hún komst nefnilega að því að tónlistarnámið er skemmtilegra ef maður æfir sig reglulega.

Um tíma var þetta nefnilega svolítið stríð. Í fyrra var sagt frá fótboltaiðkun Friðriks og hún er enn á sínum stað. Hann er núna kominn í fjórða flokk og gengur vel. Dýrunn ákvað í upphafi árs að prófa að fara á fótboltaæfingar og líkar vel. Þar sem sameiginlegar æfingar fara fram á Reyðarfirði var sett inn aukaferð með skvísurnar því fleiri tóku þessa ákvörðun. Nú þegar þannig gerist þá bætast fleiri mót við svo sumarið helgaðist örlítið af fótbolta. Það var bara ljómandi gaman og algjör einhugur beggja foreldra að fylgja þeim sem frekast er unnt. Friðrik er reyndar orðinn svo stór að næsta sumar fer hann einn með hópnum þvert og endilangt. Fótboltaiðkun Dýrunnar hefur verið ágætis ákveðniþjálfun fyrir hana.

Í byrjun júní fengum við okkur góðan rúnt, fyrst til Reykjavíkur (já já, við komum ekki í heimsókn), gistum tvær nætur og héldum svo vestur til Þingeyrar. Þar fór fram ferming Agnesar hans Sóla bróður og dvöldum við í litlum bústað með Sóla og fjölskyldu og mömmu. Þetta var mjög ljúft. Þaðan var brunað til Akureyrar og 17. júní fagnað í 4°C áður en heim var haldið.

Það var meira á döfinni en fótbolti. Friðrik og Dýrunn kepptu á Sumarhátíð ÚÍA og það var mjög skemmtilegt að vanda. Þar kviknaði enn meiri áhugi Friðriks á frjálsum svo hann keppti líka á Unglingalandsmótinu á Egilsstöðum um verslunarmannahelgina. Það var ekki síður skemmtilegt og allir sammála um að stefna á Selfoss að ári og þá verður Dýrunn orðin nógu gömul til að keppa líka.

Jobbi karlinn skellti sér á þjálfaranámskeið snemma á árinu og tók hluta nr. tvö núna um daginn. Hann sótti síðan um að fá að þjálfa flokkinn hennar Dýrunnar á Rfj. og fékk það. Hann er hvort sem er bundinn yfir honum og býður sig yfirleitt fram sem liðsstjóra. Þjálfunin gengur bara vel og dóttirin nokkuð sátt við pápa sinn. Hann er enn hjá Eimskip og situr svo í hinum ýmsum nefndum og ráðum út og suður. Kannski þykir honum svona leiðinlegt heima hjá sér 

Frúin útskrifaðist sem fullgildur kennari á grunn og framhaldsskólastigi á vordögum og nú er sko annar bragur á kennslunni hjá kerlu. Hún situr áfram í Barnavernd Fjarðabyggðar og í stjórn Krabbameinsfélags Austfjarða. Jógað er á sínum stað 2x í viku. Aðeins hefur hún verið rólegri að þeysast varðandi Herbalife árinu en heldur ákveðnum grunn og er dyggur neytandi ásamt fleiri fjölskyldumeðlimum.

Kisan Sóla er komin á níunda ár og verður heimakærari með aldrinum. Hún er spræk og ótrúlegur leikur í henni þrátt fyrir háan aldur.

Við syngjum enn í kirkjukórnum og nú um jól og aðventu er meira um að vera og það er bara skemmtilegt .

EN hæst ber að nefna í fréttum að um mitt sumar fengum við hjónakornin nýtt hlutverk  þegar Halla og Árni eignuðust sitt fyrsta barn. Jobbi afi var við það að springa úr monti þegar sú stutta kom í heiminn og ekki dónalegt að vera komin með nýjan titil Jobbi afi og Solla amma. Við brunuðum Norður og voru viðstödd skírnina þar sem hún fékk sitt fallega nafn Helena Emma.

Hún ber að sjálfsögðu af öðrum börnum hvað fegurð og annað atgervi varðar og ég held að hún verði óvenju skýr enda hefur hún ekki langt að sækja það.

Litla fjölskyldan býr í Þýskalandi og í september lögðum við land undir fót og heimsóttum þau. Það var mjög ljúft og dásamlegt að komast í hlýjuna eftir kuldann hér heima. Afinn og amman skelltu sér svo í smá upplyftingu í Barcelona meðan börnin dvöldu hjá Höllu og co. og í Barcelona hlóðum við Herbalife batteríin á skemmtilegri ráðstefnu. Það var hlýtt í Þýskalandi en við byrjuðum fyrst að svitna í Barcelona.

Þá hefur verið stiklað á mjög stóru yfir afrek ársins og heilmiklu sleppt úr samt.

 Megið þið öll eiga yndisleg jól og njóta gæfu og velgengni á nýju ári. Knús á línuna >>>>>>>>> Solla, Jósef, Friðrik og Dýrunn

 

Goth og Imo, ekki alveg viss með stafsetninguna.

Í gær kemur Dýrunn til mín og segir "Mamma, ég get ekki notað fötin sem ég var búin að finna fyrir öskubusku hlutverkið á árshátíðinni". "Nú" svara ég auðvitað (því það fór bara eitt kvöld í að máta hinar og þessar útfærslurnar af dressi). "Sko, hún á nefnilega að vera svona goth". "Já" svarar mamma gamla "og hvað er það??", "nú það er svona Imo", "Já" svara ég engu nær og finnst ég bara vera stödd á plánetu þar sem ég skil ekki tungumálið.

Þetta er svona í fyrsta og væntanlega ekki eina skiptið sem "unglingurinn" (sem nota bene er tíu ára) lítur á mömmu sína sem forngrip sem veit ekki neitt. "Sko, Björgvin (umsjónarkennarinn hennar), hann veit sko allt um þetta". Já frábært og nú er sú stutta búin að finna búning sem passar við goth útlit, ekki fær hún reyndar að setja í sig lokka og svoleiðis, né lita hárið svart, nema með spreyi sem næst úr. Þó ég sé forngripur er ég búin að googla goth og sjá hvernig þannig mannverur líta út. 

 Hér er ein útgáfan.  

Níu ár !

Eitt ár er fljótt að líða, líka 10 ár. Mér finnst eins og börnin mín hafi fæðst í gær en þó eru 12 ár síðan Frikki karlinn kom í heiminn. Þetta upplifa flestir og eftir því sem árin færast yfir virðist tíminn fljúga enn hraðar áfram. Ætli það sé vegna þess að við höfum nóg fyrir stafni og stundum meira en nóg og þurfum vissulega að velja og hafna á hverjum degi.

Um þessar mundir eru níu ár síðan ég braut stóran odd af oflæti mínu og ákvað að prófa Herbalife. Það var dót sem ég leit eingöngu á sem megrunarvöru því auðvitað vissi ég ekki betur og í kringum mig hljómuðu sögur um hinn og þennan sem hafði náð góðum árangri en hætti og tapaði árangrinum og meira til og það var auðvitað allt Herbalife að kenna.

Ég var búin að hugsa mig um í ár því ég hafði hitt konu sem hafði haft Herbalife sem hluta af sínum lífsstíl í nokkur ár með góðum árangri og það var það sem ég melti þetta ár. Ég vissi á þeim tíma af fenginni reynslu að ég fyndi enga skyndilausn og lífsstílsbreyting yrði að verða hjá mér til að ég næði einhverjum árangri.

Ég sló því til, full af fordómum og gjörsamlega inni í skápnum. Nokkrum mánuðum frá því ég byrjaði hitti ég Sóla bróður, hann hafði ekki séð mig í frá því ég byrjaði og hann hafði orð á að ég liti vel út. Þarna voru kannski fimm kíló fokin. Svarið sem hann fékk var "ég er í aðhaldi".

Mörgum mánuðum seinna hafði hann samband við mig til að segja mér frá vörum og tækifæri sem hann héldi að myndi henta mér. "Ertu að tala um Herbalife?" sagði ég og þegar hann svaraði játandi sagði ég að ég væri búin að nota vöruna í um ár :)

Á fyrsta árinu mínu fóru um 9 kíló og það var mikill léttir. Hvert kíló umfram hafði legið eins og tonn á sálinni. En það fór annað og meira að gerast, fyrirtíðareinkenni sem hrjáðu mig af miklum krafti eftir fæðingu barnanna minnkaði við notkun á Tang Kuei og þegar ég fékk króm í Yellow töflunum og gat gengið í gegnum daginn án þess að langa í súkkulaði fór mér að líka lífið. Þegar ég fór að taka Florafibre losnaði ég við sveppasýkingar og ýmis kvennaóþægindi á neðri hæðinni. Svona get ég talið upp með allar þær vörur sem ég nota frá Herbalife því þær hafa gert svo yndislega hluti fyrir skrokkinn minn að það hálfa væri hellingur.

Próteinið elskulega gerði mér það kleift að losna við bakbeltið leiðinlega og ég fór með því að finna uppbygginguna í bakinu. Vá þvílíkur munur að vera ekki með þá verki. Hlaupandi verkirnir út um allan líkamann sem eru frekar langt frá því að vera þægilegir , nokkuð gott að halda þeim í skefjum.

En að hafa haldið kílóunum fjarri öll þessi ár og í heildina séu farin 13 kíló er eitthvað sem ég hefði ekki trúað að ég gæti.

Heilsan mín stóð á mjög miklum brauðfótum þegar ég tók þessa ákvörðun og það sem ég taldi leið til að vinna á vambarpúkanum reyndist mitt mesta heillaskref í þá átt að byggja upp heilsuna mína.

Það sem ég hef talið upp hér að framan er bara brot af öllu því jákvæða sem gerst hefur hjá mér með tilkomu þessarar lífsstílsbreytingar og þó ég glími við gigtina á hverjum degi og sé aldrei verkjalaus í vöðvunum þá er þvílík blessun að vera laus við allt hitt. Þetta er eilífðar verkefni en ég trúi því og veit að með þessa næringu við hönd liggur leiðin bara upp á við.

Spáið í hvað rétt hluföll af næringu og vítamínum gera fyrir líkamann. Ég var eins og margir, of alin en vannærð og það var heldur betur búið að taka sinn toll. Spáið í það.

 Ég held upp á árin níu með Aloe vera í vatni með vítamínunum mínum, heitum te og svo yndælum sjeik með fullt af frosnum ávöxtum.  

Datt úr gírnum

Já ekki er kerlan alveg komin fast í blogg gírinn aftur og datt alveg úr sambandi þegar fjölskyldan brunaði í fríið sitt nú um daginn.

Seint að kvöldi 11. september vorum við búin að tékka okkur inn í Leifsstöð og fórum í loftið rúmlega eitt um nóttina. Lentum í Munchen eftir átakalítið flug nema hvað að ungviðið var afskaplega þreytt eftir lítinn nætursvefn. Komumst átakalítið á aðal lestarstöðina í Munchen hvar lestin okkar til STuttgart beið. Þar stigum við upp í lestinar en só sorry öll sæti voru uppbókuð, út fórum við með allar töskur og inn í næsta vagn og sama saga þar. Þá vatt ég mér að lestarstarfsmanni og spurði hvort betra væri að fara aftar eða framar og hann vísaði okkur framar og þar fundum við loksins sæti sem við gátum setið í alla leið til Stuttgart. Á þeirri tveggja og hálfs tíma ferð seig syfjan á mannskapinn og  mikið var gott þegar við vorum komin alla leið til Höllu, Árna og Helenu Emmu.

Litla manneskjan var aldeilis búin að blása út síðan við sáum hana nýfædda, komin með bollukinnar og öll hin mannalegasta. Hún bræddi öll hjörtu med det samme. Hún var ekkert ósátt að fá fleiri hendur til að halda á sér og dúllast með hana. 

 Í Bittenfeld dvöldum við í nokkra dýrðardaga, tókum því mjög rólega á mánudeginum enda ferðaþreytt, skruppum til Stuttgart þann næsta og kíktum í búðir, svo í dýragarðinn í Stuttgart sem er líka heilmikill listigarður og svo í Benz

safnið þann næsta dag og skoðuðum ýmsar eðalkerrur.  

 Veðrið lék svo sannarlega við okkur og mikið var notalegt að vera í rúmlega 20 stiga hita og við svitnuðum eins og grísir fyrstu dagana.  Sólin skein líka og það var ekki leiðinlegt.  Umhverfið á þessum slóðum er fallegt og mikil ræktunarhéruð, eplin enn á trjánum og heilmikið sem þeir framleiða sem er ákveðið sérkenni svæðisins. Jósef var einstaklega hrifinn af hveitibjórnum t.d.

 Á föstudegi skelltum við hjónin okkur alla leið til Barcelona. Erindið var Herbalife ráðstefna svokölluð Extravaganza.

Það var fjör að venju og góð hleðsla á öll batterí.

 

Við dvöldum þar þrjár nætur og notuðum föstudaginn til að rúnta um borgina í útsýnisstrætó. Það er góð leið þegar tíminn er knappur og margt hægt að skoða. Barcelona er yndisleg og hægt að vera það lengi lengi án þess að komast yfir allt það merkilega í borginni en þannig er það á merkum stöðum. Hitinn í Barcelona var yfir 30 gráðum og það var verulega dásamlegt. Í þannig hita gleymist gigt og annað vesen í blessuðum skrokknum.

Þarna erum við fyrir utan ráðstefnuhöllina með downlínunum okkar sem voru á svæðinu. 

 

 Á mánudagsmorgni flugum við aftur til Stuttgart. Orðin svakalega lestarvön og sem betur fer gekk lest frá flugvellinum í bæinn við hliðina á Bittenfeld og Halla náði í okkur þangað. Börnin voru í góðu yfirlæti hjá þeim meðan við vorum á Spáni. Fóru m.a. tvisvar á Mc Donalds. 

Nú var ferðin farin að styttast í annan endann og heim flugum við snemma á miðvikudegi. Kvöddum litlu fjölskylduna og hlökkum til að sjá þau milli jóla og nýárs.

Dýrunn var orðin svo dugleg að annast hana og skipti á henni eins og ekkert væri, Friðrik var ekki spenntur að ganga í þau verk þó hann væri duglegur að snúast með hana og stytta henni stundir. 

 

Þarna skiptir hún á Helenu eftir eina kúkableyju. Já hallið bara undir flatt, ég náði ekki að snúa henni.

Allt gekk vel á leíðinni heim. Við flugum frá Stuttgart til Berlínar og þar var bið í sex tíma eftir fluginu heim. Við skelltum okkur í bæinn og fengum okkur franskar, Evruflotinn var á þrotum og það varð að duga . Svo komumst við í flugið og Iceland Express var á mínútunni og við komumst heim á réttum tíma. 

Brunuðum Norður og vorum ósköp sátt að komast í ból þar eftir að hafa vakað í tæpan sólarhring. Stöddinn og Sóla tóku svo á móti okkur daginn eftir og kisa gamla var ósköp ánægð að fá fólkið sitt heim aftur.

Alltaf gott þegar allt gengur vel :)

Yfir og út.  

 

ART er smart :)

Síðustu þrjá daga hef ég verið svo lánsöm að sitja svokallað ART leiðbeinendanámskeið.  ART (Anger replacement training programme) er færniþjálfun sem hjálpar okkur að læra leiðir til að eiga góð samskipti við samferðafólk.

ART hentar börnum og fullorðnum og til er eitthvað sem kallast Fjölskylduart sem er mjög spennandi. Það gefur auga leið að ef barn á í miklum samskiptaerfiðleikum liggur rótin oftast í einhverju heima og margir foreldrar sem geta ekki kennt börnunum sínum uppbyggjandi samskiptahætti. 

Námskeiðið var mjög skemmtilegt og strax á fyrsta degi vorum við látin skipuleggja ART tíma og kenna svo fyrir mis áhugsama og þæga nemendur (þátttakendur á námskeiðinu).  Hópurinn okkar var ca 15 kennarar úr Fjarðabyggð og frá Höfn og það náðist mjög góð stemmning og mikið hlegið og sprellað.  Við fórum í fullt af leikjum og lærðum helling, deildum hvert með öðru og allir græddu. 

Núna er framundan 12 vikna ART námskeið sem við Gurra ætlum að keyra þegar ég kem frá Þýskalandi. Það verður spennandi prófraun og við verðum undir handleiðslu Orra sálfræðings sem kemur og situr tíma hjá okkur og svo tökum við myndbönd af kennslunni okkar sem sýnt verður á "bíódegi" í nóvember.  Sem sagt krefjandi og spennandi.  Ekki gaman að sjá sig á myndbandi eða heyra sína fögru rödd af bandi en það kennir manni ótrúlega mikið og getur bent á ýmislegt sem maður gerir sér ekki grein fyrir í eigin fari.  En einnig gefið öðrum hugmyndir að kennslu.

Nú er mega skipulagning vegna brottfarar suður vegna Þýskalandsferðar. Eftir hádegi setjumst við niður og gerum lista yfir hvað á að taka með. Planið er að pakka létt :) og gera ráð fyrir að eitthvað bætist í töskurnar úti þó við séum ekki að fara í mega innkaupaferð. Á morgun keyrum við til Akureyrar og á sunnudag til Reykjavíkur. Förum í loftið rétt fyrir eitt aðfararnótt mánudags.  Spennandi! 

Ciao þar til næst ! 

Helgardvöl á Eiðum

Síðustu helgi var ég svo heppin að vera þátttakandi í helgardvöl á sem Krabbameinsfélag Austfjarða og Austurlands halda árlega.

Ég hef aðeins verið viðloðandi þessar helgar, var með jógafræðslu fyrir ca fjórum árum, dvaldi með þeim einn laugardag í fyrra og fór í jóga og svo var planið að vera núna alla helgina.

Plönin breyttust aðeins og ég skrapp heim á laugardag til að kveðja góðan kappa hann Kjartan Guðjóns.

En upphaflega mætti ég upp úr tvö á föstudegi og hjálpaði til við undirbúning, það þurfti að setja utan á rúm og græja ýmislegt.

Gestir byrjuðu að koma um fimmleytið. Alls voru skráðir ellefu gestir, bæði fólk sem hefur greinst með krabbamein einhvern tíman, eru að glíma við það núna, makar eða vinir. Allir með ótrúlegan reynslubanka og hafa margt að gefa. Tvær stelpur að sunnan misstu af fluginu og komust með herkjum með næstu vél eftir alls kyns krókaleiðum. Það var mikið búið að hlæja að því yfir helgina og grínast með þessa ævintýraferð.

Rúmlega sex mætti enginn annar en KK á svæðið og spilaði nokkur góð lög og sagði sögur á milli af sinni alkunnu snilld. Hann var á leið í Loðmundarfjörð að spila og þáði boð okkar um að koma og vildi ekki fá neitt fyrir og var eiginlega meira þakklátur yfir að hafa verið beðinn um að koma.

Um kvöldið snæddum við gómsætan fisk og í elhúsinu var öflug eldabuska úr Borgarfirði Eystri.

Síðar um kvöldið var Tinna Hrönn iðjuþjálfi  með fræðslu og fór með okkur í skemmtilega hópstyrkingaleiki. Í lok kvölds var kyrrðarstund sem Hólmgrímur prestur leiddi. Svo tók spjall við í drjúga stund. 

Á laugardag renndi ég af stað heim eftir morgunverð og mætti aftur rétt fyrir kvöldverð. Þann dag var fyrirlestur um hamingjuna sem ég missti af og var víst mjög magnaður. 

Um kvöldið stigum við dans undir leiðsögn Pálínu Margeirsdóttur og það var mjög skemmtilegt og mikið hlegið. Svo spjölluðum við langt fram eftir kvöldið og mikið var hlegið og grínast.

Klukkutíma eftir morgunverð á sunnudag var ég með jógastund, stólajóga eins og ég kalla það þar sem getan til að hreyfa sig er misjöfn og fólk á misjöfnum aldri. Síðan snæddum við enn eina ferðina.

Margt annað var brallað um helgina, farið út á Eiðavatn á báti að degi til og í stjörnubjörtu kvöldinu, gengið um nágrennið og fólk deildi reynslu sín á milli. Einnig var boðið upp á svæðanudd.

 Herlegheitin alla helgina kostuðu 2500 á mann, matur var gefinn víða að, öll vinnan okkar án endurgjalds og restina styrktu krabbameinsfélögin. Eftir hvíldarstund og samantekt fórum við í kirkjuna og fengum privat messu. Það var mjög notaleg stund. Síðan héldu allir til síns heima, með gleði og þakklæti í hjarta eftir yndislega samveru.

 Að umgangast fólk sem tekist hefur á við það stóra verkefni að glíma við krabbamein er  mjög holl og kemur manni niður á jörðina og minnir á hvað maður getur verið þakklátur fyrir að vera ekki að glíma við þennan gest. Og hvað maður hefur það gott. Ég stefni svo sannarlega á að mæta aftur að ári og vona að við sjáum enn fleira fólk taka þátt í þessu flotta verkefni.

Trukkurinn og æðruleysið ...

Guð gefi mér æðruleysi

til að sætta mig við líkama minn eins og hann er

kjark til að breyta því sem ég get breytt

og vit til að greina þar á milli.

Síðustu tuttugu ár eða svo hef ég glímt og unnið í að halda blessuðum skrokkinum í standi með mis góðum árangri. Læknavísinin hafa lítið hjálpað og flestar leiðir sem ég hef farið teljast óhefðbundnar.

Ég tel að þessi yndislegi gigtarskratti hafi verið farinn að búa um sig hjá mér ansi snemma, ég man þegar ég byrjaði í frystihúsinu 15 ára, þá fór ég að safna bólgum sem tóku sér bólfestu og vilja hvergi annars staðar vera. Ég veit að ég er skemmtileg en common.

Eftir fæðingu minna yndislegu barna fokkaðist allt upp í kerfinu og ég fékk greininguna vefjagigt og festumein, segir engun neitt sem þekkja ekki til. Ráð læknisins voru að hætta að láta krakkana sofa upp í og koma mér form, sem ég hef unnið samviskusamlega í síðustu 10 ár. Ætli hann segi mér að láta kallinn ekki koma upp í ef ég fer til hans núna því erfiðast fyrir vefjagigtarfólk er að ná djúpum svefni og vöðvaslökun.  

    Suma daga gengur betur en aðra að takast á við það að hafa ekki kraftinn til að framkvæma það sem hugann langar að gera. Þá er ég ekki að tala um stórafrek heldur bara að taka t.d. til í geymslunni, prjónað og saumað eða gert eitthvað með höndunum án gargandi verkja  eða halda garðinum sómasamlegum.  Hvað þá að láta sig dreyma um að geta unnið fulla vinnu eins og venjulegt fólk,  ekki veitti manni af svona á síðustu og verstu.

Aldrei hef ég látið meta mig til örorku, ekki haft stoltið í það en hvað kallast það þegar fólk hefur ekki getuna til að vinna fulla vinnu.  

 Dögunum mínum líki ég stundum við trukkadaga og suma daga er eins og litli trukkurinn hafi keyrt yfir skrokkinn minn (og sálartetrið með)  og svo koma aðrir þar sem stóri trukkurinn hefur verið á ferð. Og alltaf er þessi bévaði trukkur á ferðinni með tilheyrandi stífleika og óþægindum.  Meira að segja á nóttunni.  Þegar maður vaknar eiga vöðvar að vera slakir og mjúkir en ekki spenntir og stífir eins og þeir séu að fara að búa sig undir að flýja undan ljóni.   

Í sumarfrí á maður að slaka á, safna orku og hlaða batterín en trukkarnir mæta hvort sem ég er í rólegheitum heima við eða að brasa út og suður og gefa engin grið. 

Síðustu ár á ég nokkra daga minningu um það þegar trukkurinn fór í frí. Það var eftir 10 daga dvöl í jóganáminu mínu. Þá gerðum við jógaæfingar að lágmarki fjóra tíma á dag, borðuðum grænmetisfæði og  iðkuðum slökun og hugleiðslu og vorum án áreitis frá umhverfinu.  

Eftir nokkra daga úti í lífinu byrjuðu trukkarnir að rúnta, fyrst þeir litlu og svo kom sá stóri á endanum líka.  

Ekki vil ég setjast að ein í óbyggðum, gera jóga í fjóra tíma á dag og borða grænmetisfæði til að minnka verkina og óþægindin. Ég vil taka þátt í lífinu. Jógað og mataræðið er þó það sem helst hefur fleytt mér í gegnum erfiða daga og í að minnka einkenni.  

Alla þessa trukkadaga ber maður ekki á torg heldur brasar og bröltir með þá á bakinu, reynir að skerpa á einhverju í mataræðinu, hreyfa sig meira eða öðruvísi, standa upp í vinnunni sem oftast því kyrrstaðan er eitur, vinna í hugarfarinu til að komast í gegnum trukkadagana án þess að garga á samferðafólk.

Ekki sést á útlitinu að trukkur hafi verið á ferð, þeir skilja ekki eftir dekkjaför á bakinu en þeir hjakka nú oft mest þar en sturta hlassinu líka víðar og sjúa orkuna út.  Svo maður er sætur og hress, alltaf að brasa svo mikið og bara gaman. Það er viðhorfið sem ég valdi að velja því án þess að velja að halda áfram að vinna í að minnka trukkana gæti ég bara lagst út á götu og látið einn alvöru keyra yfir mig.  Auðvitað sest ég stundum niður og grenja svolítið en rétti svo úr kútnum, skerpi á æðruleysinu, sníð mér stakk eftir vexti, vinn í að róa hugann, fæ mér rólega göngu og slaka á.  

Ég hef bara átt þessa trukka út af fyrir mig og hitti svosem ekki margt vefjagigtarfólk til að ræða um hvað það er að glíma við. Þó leið mér voða vel þegar ég las inni á vefjagigt.is að ég er ekki ein og þetta er ekki aumingjaskapur. Svo hitti ég konu í fyrra sem er að glíma við það sama. Vinnur í vinnunni sinni og vinnur í mataræðinu og hinu og þessu en eins og hún sagði "Það er sama hvort ég er að brasa mikið eða lítið yfirleitt líður mér eins og það hafi keyrt yfir mig valtari".  

Í dag er stóri trukkurinn á ferð og vinur hans með.  Sá stóri kemur  alltaf þegar ég byrja í vinnunni, byrja í rútínunni allri saman. Samt hef ég verið að passa mataræðið vel, byrjuð í jóga sem á að slaka og losa um en stóð í eldhúsinu í nokkra tíma í gær og eldaði afmælismat fyrir fjölskylduna.  Við þannig athafnir kemur helvítið með tvo trukka.

 Ég ætla að taka þeim með æðruleysinu, láta renna í bað og mýkja mig upp, setja á mig rakamaska til að fríska þreytta andlitið og takast á við næstu daga með bros á vör og í hjarta. Vona trukkarnir fari bara í vegagerð eða eitthvað. 

 

Góða trukkalausa helgi